Oto Matka twoja

Ten tekst przygotowałam na spotkanie Rodziny Radia Maryja w Świętej Wodzie w dniu 12 czerwca 2006 r.
„Oto Matka twoja” – to dar i testament Pana Jezusa z krzyża. „Odchodząc z tego świata, Chrystus oddał swojej Matce człowieka: Jana, aby był dla niej jak syn. Zawierzył go Jej. I na zasadzie tego oddania i zawierzenia Maryja stała się matką Jana. Matka Boga stała się Matką człowieka.(.) Jan – człowiek stał się z woli Chrystusa synem Matki Boga. A w Janie stał się Jej synem, jej dzieckiem – każdy człowiek. (Jan Paweł II, 13 V 1982 – Fatima)

Zatrzymajmy się dzisiaj i posłuchajmy, co mówi Matka, która wędrując po świecie poszukuje swoich dzieci, aby zgromadzić je w Kościele, aby doprowadzić je wszystkie do Chrystusa. 10 lat temu, dokładnie 22 marca 1996 r., Maryja w znaku figury fatimskiej zawitała do Świętej Wody. Zrobiła tu sobie przystanek w trwającej od października 1995 r. peregrynacji po polskiej ziemi. Na pewno nie bez powodu. Trzeba nam próbować zgłębiać wciąż od nowa sens tego wydarzenia. Trzeba wsłuchiwać się w słowa Jej orędzia. Trzeba też zastanawiać się, na ile wcielamy je w swoją codzienną praktykę, na ile nimi żyjemy.

Matka Boża objawiała się w r. 1917 trojgu pastuszkom – dziewięcioletniej Łucji dos Santos i jej kuzynom: ośmioletniemu Franciszkowi i sześcioletniej Hiacyncie Marto. Objawienia miały miejsce w Cova da Iria, w Portugalii. Zaczęły się 13 maja i powtarzały przez 6 miesięcy.
Rok wcześniej, w 1916 r. Łucji, Franciszkowi i Hiacyncie trzykrotnie ukazywał się Anioł, który przez wspólną modlitwę przygotował dzieci do spotkania z Matką Najświętszą. Podczas ostatniego widzenia udzielił im Komunii świętej.
Dnia 13 maja 1917 r. dzieciom ukazała się po raz pierwszy Królowa Nieba. Powiedziała:
„Przeszłam was prosić, abyście przychodzili tu przez sześć kolejnych miesięcy, dnia trzynastego o tej samej godzinie.” „Czy chcecie ofiarować się Bogu, aby znosić wszystkie cierpienia, które On wam ześle jako zadośćuczynienie za grzechy, którymi jest obrażany i jako prośbę o nawrócenie grzeszników?”
Po twierdzącej odpowiedzi zapowiedziała:
„Będziecie więc musieli wiele cierpieć, ale łaska Boża będzie waszą siłą”.

W dniu 13 czerwca 1917 r. Matka Boża powiedziała:
„Chcę, żebyście przyszli tutaj dnia trzynastego przyszłego miesiąca, żebyście codziennie odmawiali różaniec i nauczyli się czytać”.
Na prośbę Łucji, aby zabrała je do nieba, odpowiedziała:
„Hiacyntę i Franciszka zabiorę niedługo. Ty jednak tu pozostaniesz przez jakiś czas. Jezus chce posłużyć się tobą, aby ludzie mnie poznali i pokochali”.
Dodała też:
„Chciałabym ustanowić na świecie nabożeństwo do mego Niepokalanego Serca”.

Dnia 13 lipca 1917 r. na miejsce objawień przybyło z dziećmi około 5000 osób. Kiedy skończono różaniec, Matka Boża pokazała pastuszkom piekło. Zapowiedziała koniec wojny i jednocześnie ostrzegła, że jeśli ludzie nie przestaną obrażać Boga, to nastanie kolejna wojna, jeszcze straszniejsza. Zapowiedziała też, iż przyjdzie prosić o poświęcenie Rosji Jej Niepokalanemu Sercu i o przyjmowanie Komunii świętej wynagradzającej w pierwsze soboty miesiąca. Maryja ostrzegła, że jeśli Jej życzenia nie zostaną spełnione, to w Rosji „bezbożna propaganda rozszerzy swe błędne nauki po świecie, wywołując wojny i prześladowania Kościoła”. Zapowiedziała cierpienia Ojca Świętego. Na koniec Matka Najświętsza dodała:
„Kiedy odmawiacie różaniec, mówcie po każdej tajemnicy: O mój Jezu, przebacz nam nasze grzechy, zachowaj nas od ognia piekielnego, zaprowadź wszystkie dusze do nieba i pomóż szczególnie tym, którzy najbardziej potrzebują Twojego miłosierdzia”.

W dniu 13 sierpnia 1917 r. na miejsce objawień przybyło blisko 20 tysięcy pielgrzymów. Jednak Łucja, Franciszek i Hiacynta nie przyszli na spotkanie. Przed południem byli przesłuchiwani przez proboszcza, a później zostali podstępnie wywiezieni i zamknięci w więzieniu. Lokalne władze próbowały zmusić dzieci do zaprzeczenia, że widziały Matkę Bożą. Burmistrz chciał z nich wydobyć tajemnicę, którą 13 lipca przekazała Matka Najświętsza. Dzieci jednak były nieugięte, nie przestraszyły się żadnych gróźb. Przekonane, że idą na męczeńską śmierć, modliły się za grzeszników. Po dwóch dniach zostały uwolnione.

Dnia 19 sierpnia 1917 r. po powrocie z więzienia dzieci spotkały się z Matką Bożą, która ponowiła prośbę o codzienną modlitwę różańcową.

W dniu 13 września 1917 r. w Dolinie Pokoju zgromadziło się około 30 tysięcy osób. Matka Najświętsza powiedziała:
„Odmawiajcie w dalszym ciągu różaniec, żeby uprosić koniec wojny”.

Dnia 13 października 1917 r. na miejsce objawień napłynęło z całej Portugalii około 70 tysięcy osób. W tym dniu deszcz lał strumieniami. Kiedy dzieci dotarły na miejsce, Łucja poleciła zamknąć parasole i rozpocząć wspólny różaniec. Niespodziewanie deszcz ustał. Zgromadzone tłumy stały się świadkami cudu „tańczącego słońca”. Tymczasem Łucja, Franciszek i Hiacynta mieli zapowiedziane wcześniej widzenie.
Matka Boża powiedziała do nich:
„Chcę ci powiedzieć, żeby zbudowano tu na moją cześć kaplicę. Jestem Matką Bożą Różańcową. Trzeba w dalszym ciągu codziennie odmawiać różaniec”.
Na koniec dodała:
„Niech ludzie już dłużej nie obrażają Boga grzechami, już i tak został bardzo obrażony”.

To było ostatnie objawienie Matki Bożej trójce pastuszków. Franciszek i Hiacynta wkrótce umarli.
10 grudnia 1925 r. -w Pontavedra, w święto Matki Bożej Loretańskiej ukazała się Łucji Matka Najświętsza z Dzieciątkiem. Jezus rzekł:
„Miej współczucie z Sercem Twej Najświętszej Matki, otoczonym cierniami, którymi niewdzięczni ludzie je wciąż na nowo ranią, a nie ma nikogo, kto by przez akt wynagrodzenia te ciernie powyciągał”.
Potem Maryja powiedziała:
„Przynajmniej ty staraj się mnie pocieszyć i przekaż wszystkim, że w godzinę śmierci obiecuję przyjść na pomoc z wszystkimi łaskami tym, którzy przez 5 miesięcy w pierwsze soboty odprawią spowiedź, przyjmą komunię świętą, odmówią jeden różaniec i przez 15 minut rozmyślania nad piętnastoma tajemnicami różańcowymi towarzyszyć mi będą w intencji zadośćuczynienia. Bóg chce wprowadzić na świecie cześć mego Niepokalanego Serca. Tym, którzy przyjmą to nabożeństwo, obiecuję zbawienie”.

Oficjalne zatwierdzenie wiarygodności objawień Matki Najświętszej w Cova da Iria nastąpiło 13 maja 1930 r., natomiast w dniu
8 grudnia 1942 r. Papież Pius XII osobiście dokonał poświęcenia całego Kościoła i rodzaju ludzkiego Niepokalanemu sercu Maryi oraz polecił, aby tego samego aktu dokonały kościoły lokalne całego świata.
4 maja 1944 r. Papież Pius XII wydał dekret ustanawiający święto Niepokalanego Serca Maryi, które ma być obchodzone w całym Kościele.
13 maja 1946 r. odbyła się Koronacja figury Matki Bożej w Fatimie.
11 października 1954 r. Papież Pius XII ustanowił święto Maryi, Królowej świata i zalecił, aby w tym dniu wszyscy wierni odnawiali swoje poświęcenie się Niepokalanemu Sercu Maryi.
13 grudnia 1962 r. Papież Jan XXIII ustanowił święto Fatimskiej Matki Bożej Różańcowej.
13 maja 1967 r. Papież Paweł VI zachęcił wiernych do ofiarowania się Niepokalanemu Sercu Maryi i do naśladowania Jej cnót.
13 maja 1981 r. Papież Jan Paweł II wysłał telegram do pielgrzymów zgromadzonych w Fatimie w rocznicę pierwszego objawienia i zapewnił o swym duchowym uczestnictwie w uroczystościach.
Tego samego dnia o godz. 17.17 Mahamed Ali Agca dokonał zamachu na papieża Jana Pawła II.
7 listopada 1981 r. na pierwszej audiencji generalnej po zamachu Jan Paweł II powiedział: „Na nowo stałem się dłużnikiem Najświętszej Maryi Panny. Czyż mógłbym zapomnieć, że dokładnie w tym samym dniu i o tej samej porze, co owe wydarzenie na Placu św. Piotra, od przeszło 60 lat w Fatimie wspominane jest pierwsze objawienie się Matki Bożej?… Dlatego we wszystkim, co się wydarzyło tamtego dnia, odczuwam tę nadzwyczajną troskę i opiekę matczyną, która okazała się silniejsza niż śmiercionośna kula”.
13 maja 1982 r. Papież Jan Paweł II udał się do Fatimy w pielgrzymce dziękczynnej za ocalenie w zamachu na jego życie. Ojciec Święty uroczyście zawierzył Kościół i świat Niepokalanemu Sercu Maryi. Jednak siostra Łucja oświadczyła, że poświęcenie nie zostało dokonane prawidłowo, gdyż zabrakło łączności Papieża ze wszystkimi biskupami świata.
Dlatego w dniu
25 marca 1984 r. na Placu św. Piotra, przed cudowną figurą Matki Bożej Fatimskiej został odnowiony akt poświęcenia świata i Rosji Niepokalanemu Sercu Maryi. Tym razem w akcie poświęcenia zjednoczyli się również biskupi prawosławni.
13 maja 1991 r. Papież Jan Paweł II po raz drugi pielgrzymował do Fatimy. Ponowił akt zawierzenia świata przed Fatimską Panią.
12 maja 2000 r. Jan Paweł II po raz trzeci przybył do Fatimy, a 13 maja dokonał beatyfikacji fatimskich pastuszków: Franciszka i Hiacynty- świadków objawień Matki Bożej. Rodzeństwo Marto zostało najmłodszymi wyznawcami wyniesionymi do chwały ołtarzy.
13 lutego 2005 r. umiera Siostra Łucja – ostatni żyjący i najważniejszy świadek objawień Matki Bożej w Fatimie.
2 kwietnia 2005 r. w pierwszą sobotę miesiąca Maryja przeprowadza swego wiernego czciciela Jana Pawła II do Domu Ojca.
13 maja 2005 r. Ojciec Święty Benedykt XVI ogłosił rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego Jana Pawła II.

Dziękujmy dziś Panu Jezusowi za to, że podarował nam Swoją Matkę, aby nad nami czuwała i nas prowadziła. Dziękujmy z całego serca, że czuwała Ona nad Ojcem Świętym Janem Pawłem II przez cały jego błogosławiony pontyfikat, a nade wszystko podczas pamiętnej chwili zamachu.
Przypomnijmy Jego słowa, które wypowiedział w Fatimie w 2000 roku:
„Wzrasta się dużo bardziej w krótkim czasie pokory i poddania się Maryi, niż idąc przez całe lata za własnymi pomysłami, opierając się tylko na sobie samym”.
Niech te słowa będą nam programem i drogowskazem w drodze do Domu Ojca.