Jesteśmy tylko ludźmi!

Dz 14, 14 – 15 a
Na wieść o tym apostołowie, Barnaba i Paweł, rozdarli szaty i rzucili się w tłum, krzycząc: „Ludzie, dlaczego to robicie! My także jesteśmy ludźmi, podobnie jak wy podlegamy cierpieniom…”

Właśnie: wszyscy jesteśmy tylko ludźmi!
A wokół tylu idoli! Tłumy mają bożyszcza, które otaczają podziwem i uwielbieniem.
Niektórzy sami kreują taki swój wizerunek. Pewnie czasami nawet sami w to wierzą, że są kimś innym, lepszym niż pozostali osobnicy gatunku homo sapiens.
A ileż to razy ja sama stawiam kogoś na piedestale, uważając, że jest tak wspaniały, taki cudowny, wręcz „boski”?

Przecież nawet jeśli ktoś jest hojnie obdarowany talentami czy charyzmatami przez Pana Boga, jest tylko człowiekiem. Uwielbienie, dziękczynienie za jego wspaniałość należy się Bogu.

Oj, trzeba sobie przypominać słowa św. Pawła: „My także jesteśmy ludźmi” (tylko i aż ludźmi!)
Naprawdę! Wierzę w to!