Czy na pewno znam?

Dz 17, 22 – 23
Mężowie ateńscy – przemówił Paweł stanąwszy w środku Areopagu widzę, że jesteście pod każdym względem bardzo religijni. Przechodząc bowiem i oglądając wasze świętości jedną po drugiej, znalazłem też ołtarz z napisem: „Nieznanemu Bogu”. Ja wam głoszę to, co czcicie, nie znając.

Czy te słowa można odnieść tylko do ateńczyków? A może także do mnie?
Czy ja na pewno znam Boga, którego czczę?
A może jestem tylko religijna, tzn. wypełniam praktyki religijne, ale nie ma w tym osobistego kontaktu z osobowym Bogiem?

Chciałabym odpowiedzieć na to pytanie: „Tak, znam mojego Boga”, ale wiem, że jeśli nawet znam, to w bardzo ograniczonym zakresie.

Właściwsza byłoby odpowiedź:” Staram się Go poznawać”.

Wiem, że życia nie starczy, aby Go poznać, ale bardzo, bardzo chcę Go znać coraz lepiej.

Prorok Ozeasz proponuje: „Dołóżmy starań, aby poznać Pana” (Oz 6,3 a) – trzeba więc się starać.